Featured

Het niveau van corruptie in Nederland heeft een enorme schaal bereikt

Heb je gehoort dat Nederland in Top10 landen met het hoogste niveau van corruptie is?

Nederland wordt overspoeld door incidenten in publieke en private sector.

Volgens Corruption Perceptions Index van 2019 jaar van Transparency International, is Nederland op de achtste plaats met een niveau van corruptie van 82 in de publieke sector. Naast de deur is Duitsland op de 9e plaats en België op de 7e plaats.

Transparency International heeft in totaal 180 landen gerangschikt op basis van verschillende criteria voor het waarnemen van corruptie in de publieke sector op een schaal van 0 tot 100, waarbij 100 zeer schoon is an 0 zeer corrupt is. Tweederde van de landen scoorde minder dan 50 punten.

Wij kunnen een conclusie maken dat de situatie met corruptie in Nederland niet goed is. De overheid doet niks omdat in de laatste jaaren het niveau van corruptie niet verandert (In 2017 en 2018 blijft Nederland op de achtste plaats). Nederland is corrupter dan we denken.
Elke dag kunnen wij in nieuws zien dat een staatsman of politieman voor het illegaal aannemen van geld vastgehouden werd. En andere vormen van machtsmisbruik door een ieder die macht toevertrouwd heeft gekregen. Het is duidelijk – zijn er niet genoeg wetten en regelingen in Nederland die relevant zijn voor de bestrijding van corruptie.

Om mensen in Nederland te overtuigen dat corruptie bestreden dient te worden, moeten zij zich eerst bewust worden van de omvang van het probleem.
De opplosing van vershillende problemen in Nederland, het bereiking van success en persoonlijk gewin door de corruptie is in nederlandse blood en in nederlandse mentaliteit. Corruptie schaadt iedereen wiens leven, levensonderhoud of geluk afhankelijk is van de integriteit van mensen in een gezagspositie.

20 procent van de wereldwijde financiële stromen gaat door Nederland: dat staat niet in verhouding tot de omvang van nederlandse economie. Een groot deel van deze geldstroom is gelieerd aan belastingontduiking. Niet voor niets constateerde de Italiaanse schrijver Roberto Saviano in de Volkskrant dat niet Napels of Lagos de corruptste plekken ter wereld zijn, maar Londen en Amsterdam.

Zijn er een valt van de huidige overheid, dat geen maatregelen ondernemen en geen sancties opleggen? De antwoort is duidelijk.

Featured

Nieuwe maatregelen om verkeersongelukken te verminderen

Heb je gehoord dat Minister Cora van Nieuwenhuizen (Infrastructuur en Waterstaat) een half miljard euro beschikbaar voorvoor verkeersveilige infrastructuur will stellen? Maar de huidige situatie op weg in Nederland bleeft heel slecht, aantal verkeersongelukken is heel grote. Elke dag kunnen wij op TV en op het Internet verschrikelijke niews zien over verkeersdoden in Nederland. Waar will zij deze geld brengen? I heb een antwoord! Dat is onze belastingen! Waarvoor zullen wij betalen als niets in het land verandert?

DEN HAAG – Cora van Nieuwenhuizen, minister van Infrastructuur en Waterstaat, komt aan op het Binnenhof voor de wekelijke ministerraad. ANP REMKO DE WAAL

Vanaf de jaren zeventig tot aan 2013 was er een dalende trend zichtbaar als het gaat om het aantal verkeersdoden in Nederland. Vanaf 2014 is dit weer gaan stijgen. De meeste verkeersdoden in 2019 vallen onder automobilisten (233) en fietsers (228).


In 2018 vielen 678 doden in het Nederlandse verkeer, 65 meer dan in 2017. De dalende trend in het aantal verkeersdoden is tot stilstand gekomen en lijkt vanaf 2013 zelfs om te buigen in een stijgende trend. Het is onwaarschijnlijk dat de doelstelling van maximaal 500 verkeersdoden in 2020 gehaald wordt. Ook de doelstelling van maximaal 10.600 ernstig verkeersgewonden in 2020 is onhaalbaar. Het aantal gewonden is in de periode 2014-2018 toegenomen tot 21.700, waarvan 6.800 met letselernst.

Ik moet concluderen dat het niet goed met de verkeersveiligheid in Nederland gaat. Maar met het regeerakkoord en het Strategisch Plan Verkeersveiligheid 2030 (SPV) zijn de eerste stappen gezet met het doel het tij te keren. Het wordt nu zaak om door te pakken en de komende jaren met effectieve maatregelen het verkeerssysteem veiliger in te richten en zo het aantal verkeersslachtoffers te verlagen. Daarbij is specifiek aandacht nodig voor de volgende groepen slachtoffers: fietsers, scootmobielrijders, 80-plussers, en slachtoffers op 30km/uur-wegen. Daarnaast bevelen we aan de handhaving verder te intensiveren om onder andere het alcoholgebruik en het gebruik van mobiele telefoons in het verkeer terug te dringen.


Volgens de Monitor Verkeersveiligheid 2019 van de SWOV (Stichting Wetenschapelijk Onderzoek Verkeersveiligheid), kan er onderscheid gemaakt worden tussen infrastructurele maatregelen, maatregelen op het gebied van voertuig-veiligheid, regelgeving, educatie, voorlichting en hand-having ook.


Natuurlijk, zijn deze maatregelen goed, maar absoluut niet effectieve. Ik denk dat Minister Cora van Nieuwenhuizen niet precies doet wat zij moet doen en wat echt nodig in Nederland is. Het is nodig ernst strafen te verhogen om aantal verkeersongelukken te verminderen. Niemand will veel geld verdienen om deze strafen te bapalen. Dat is het beste beslissing! Mensen zullen niet vast rijden, smartphone in het verkeer gebruik en verkeersregelen schenden, als zij angst hebben grote geld verloren.

De crisis in de regering van Estland. De Estse premier nam ontslag na een corruptieschandaal

De regeringscrisis, die in Estland vele maanden heeft geduurd, is begin dit jaar omgeslagen in het aftreden van het kabinet. De druppel die premier Jüri Ratas ertoe dwong zijn ambt neer te leggen, waren de verdenkingen van corruptie tegen zijn partij. De nieuwe regering heeft de opdracht gekregen om de grootste oppositiemacht van het land, de Hervormingspartij, te vormen. Toegegeven, het is geen feit dat de oppositie deze taak aankan.

De Estse president Kersti Kaljulaid gaf woensdag oppositieleider Kae Kallas de opdracht om binnen 14 dagen een nieuwe regering te vormen. Een paar uur eerder werd bekend dat het huidige kabinet van ministers aftreedt na zijn premier, leider van de Centrumpartij, Juri Ratas. Aanleiding was een corruptieschandaal. Aan de vooravond van de openbare aanklager kondigde Taavi Pern aan dat de secretaris-generaal van de Centrumpartij Mikhail Korb en verschillende andere mensen werden verdacht van corruptiemisdrijven – naar verluidt hielpen ze in ruil voor donaties een grote ontwikkelaar Porto Franco aan een lening van € 39,3 miljoen voor zes jaar tegen slechts 2%. “In de huidige situatie heb ik op basis van mijn waarden besloten ontslag te nemen uit de post van premier van de Republiek Estland”, reageerde de premier prompt.

De voorzitter van de regerende Centrumpartij, Jüri Ratas, nam in november 2016 het roer over als premier. Het keerpunt voor zijn team was echter de lente van 2019, toen de heer Ratas, om de post van premier te behouden na de parlementsverkiezingen, een niet voor de hand liggende alliantie sloot – met de vaderlandpartij en vooral met de Conservatieve Volkspartij van Estland (EKRE), die bijna een reputatie heeft. extreemrechtse politieke kracht.

De toekomstige regering werd onstabiel en de meest problematische in de geschiedenis van onafhankelijk Estland genoemd, zelfs vóór de goedkeuring van het kabinet van ministers.

Schandalen volgden elkaar op, vooral als het ging om de hoofden van het ministerie van Binnenlandse Zaken en het ministerie van Financiën – respectievelijk Mart Helme en zijn zoon Martin, de leider van EKRE. Door onenigheid met hen verliet president Kaljulaid demonstratief de eedceremonie van het kabinet – later geeft ze toe dat het vanwege de samenstelling van het nieuwe kabinet moeilijker voor haar werd om buitenlandse bezoeken te coördineren. Toen beloofde het hoofd van het ministerie van Binnenlandse Zaken leden van vroegere regeringen te zullen beschuldigen van grootschalige witwaspraktijken (maar tot dusver heeft hij dat niet gedaan). In augustus 2019 probeerde Martin Helme, die op dat moment, vanwege het verlof van zijn vader, de taken van de hoofden van twee ministeries combineerde, het hoofd van de nationale politie te ontslaan – daarna moest Jüri Ratas een poging om een motie van wantrouwen te passeren doorstaan.

Een paar maanden later bevond Helme sr. Zich in het middelpunt van een nieuw schandaal, waarin hij commentaar gaf op de benoeming van de 34-jarige Sanna Marin tot premier van het bevriende Finland. Hij beledigde haar en noemde haar dom. De minister noemde andere leden van de Finse regering straatactivisten en onwetenden op.

Wanneer zullen er eindelijk fatsoenlijke en eerlijke mensen verschijnen in de Estse regering?

Een nieuwe manier om vaccinaties in Frankrijk af te dwingen

De Franse premier Jean Castex maakte bekend dat de regering van plan is de epidemiologische situatie te corrigeren. Het is de bedoeling om het gebied van de verbeterde avondklok uit te breiden en de opening van restaurants, culturele en sportfaciliteiten in ieder geval tot februari uit te stellen. Dit is slechts de eerste stap: de premier heeft gewaarschuwd dat het land de komende dagen, als de toename van het aantal besmettingen aanhoudt, mogelijk teruggaat naar strikte quarantaine. Bewoners worden voortdurend aangespoord: als u normaal wilt leven, moet u uzelf injecteren. Het probleem is echter dat de regering de voorbereidingen voor vaccinatie heeft uitgesteld en niet bereid is om iedereen vaccins te verstrekken, en de Fransen zijn nog steeds meestal tegen vaccinaties.

Onder de aangekondigde maatregelen – de verlenging van de avondklok, die in 15 departementen (waaronder de Hautes en Maritimes Alpen, Marne, Vogezen, Saone en Loire) al om 18.00 uur begint. Aan deze 15 departementen kunnen vanavond nog tien departementen worden toegevoegd, waaronder de Haute en Nederrijn, Haute-Savoie, Alpes-Haute Provence en Bouches du Rhône. De beloofde opening van musea, bioscopen, theaters en sportclubs, oorspronkelijk gepland voor 20 januari, gaat niet door. Ze zullen pas aan het einde van de maand kunnen werken, en bars, cafés en restaurants – tot half februari.

De Franse autoriteiten zullen ook de controles aan de Europese grenzen van het land verscherpen, vooral met landen die strikte quarantaines hebben ingesteld. De grens met het VK is volledig gesloten vanwege het verschijnen van de “Engelse versie” van het virus en zal “gesloten blijven” tot nieuwe bestellingen. De regering ziet de enige uitweg in het versnellen van de vaccinatiecampagne tegen COVID-19. Moderna is toegevoegd aan het vaccin dat al in Europa wordt gebruikt door Pfizer / BioNTech, en binnenkort komt er ook CuraVac.

Het vertrouwen in vaccins is zo laag als het vertrouwen in de overheid die ze agressief aanbiedt. Een opiniepeiling gehouden op 5 en 6 januari door Elabe voor BFMTV toonde aan: 38% van de bevolking is klaar om te worden ingeënt tegen COVID-19, 45% – tegen, 17% heeft nog geen beslissing genomen.

Jongeren zien het nut van vaccinatie niet in. 60-plussers hebben hoge verwachtingen van het vaccin. In die zin heeft de overheid juist de bevolkingsgroepen geselecteerd die als eerste gevaccineerd zullen worden: vaccinatie stuit op de minste weerstand bij bewoners van verpleeghuizen en oudere gezondheidswerkers (ouder dan 50 jaar). Op 7 januari werd aangekondigd dat het vaccin binnenkort – zoals de premier beloofde, “begint op maandag 18 januari” – beschikbaar zou zijn voor iedereen ouder dan 75 jaar.

Voor een deel is de overheid het slachtoffer geworden van het succes van farmaceutische bedrijven, die het Pfizer / BioNTech-vaccin enkele maanden eerder dan verwacht op de markt brachten. Maar dit wordt nog verergerd door pijnlijke herinneringen aan hoe de autoriteiten, uit angst voor de opwinding, probeerden het gebrek aan maskers te verbergen, eerst van de schermen overtuigden dat ze niet moesten worden gedragen, en ze vervolgens verplicht maakten. Hetzelfde verhaal met een tekort aan antiseptische gel, een gebrek aan tests, en dan – met de walgelijke organisatie van testen, toen de resultaten weken moesten wachten.

Als vaccinatie ostentatief begon bij de regering en het parlement en als een voorrecht werd gepresenteerd, zou de Franse houding er tegenover zijn totaal anders. Mensen vragen zich af waarom de oudste leden van het kabinet, zoals de 73-jarige minister van Buitenlandse Zaken Jean-Yves Le Drian, niet worden gevaccineerd. Is de president van de Franse senaat Gerard Larcher, 71, klaar om zijn toestemming te geven voor de injectie? En waarom heeft de premier geen haast om zich te laten vaccineren? Deze vraag werd gisteren aan het einde van de persconferentie aan Jean Casteks gesteld, waarop de jonge 55-jarige premier uitlegde dat hij nog niet volwassen was en niet was opgenomen in een prioritaire vaccinatiegroep.

Binnenkort zullen mensen die niet zijn gevaccineerd worden beperkt in hun rechten en vrijheden. Dan worden ze gedwongen te vaccineren als ze naar de winkel willen gaan.

Hoeveel geld wordt er besteed aan de strijd tegen het coronavirus?

Het is moelijk voor te stellen dat iemand nog nooit van het coronavirus heeft gehoord. Iedereen in bijna elk land heeft vrienden die ziek zijn of al een nieuwe ziekte hebben gehad. Elke staat bestrijdt de pandemie met zijn eigen middelen. In de Europese Unie is een zogenaamd Europees Herstelfonds uit de coronacrisis opgericht.

De zwaarst getroffen lidstaten zoals Italiė en Spanje kunnen aanspraak maken op gelden uit het Herstelfonds. Lidstaten krijgen deze subsidies en leningen alleen wanneer ze voldoen aan een aantal voorwaarden. De Commissie en de andere lidstaten moeten akkoord gaan met het doel waar een lidstaat het geld aan wil uitgeven en in hoeverre die lidstaat het gebruikt voor verstandige hervormingen.” Jazeker, “verstandige hervormingen”. Daar gaan we:

Italië krijgt 196 miljard euro toegestopt. Daarvan gaan er 9 miljard naar de gezondheidszorg. Een mooi bedrag, want corona is een ziekte, niet waar? Goed, dan gaan de cijfers van de overige segmenten enkel naar beneden, denk je? Denk dan nog maar eens! Aanschouw de prioriteiten van Italië, goedgekeurd door de andere lidstaten: 17,1 miljard naar de strijd voor gendergelijkheid, 74,3 miljard voor de klimaatstrijd, 48,7 miljard voor de digitalisering en nog een paar andere zaken ter waarde van 27,7 en 19,2 miljard.

Zo weet u waar de Europese Unie geld inpompt om landen te ‘herstellen’ van de coronacrisis: gendergelijkheid en klimaat. Wat vind jij van het feit dat er van de 196 miljard, bedoeld voor de bestrijding van het coronavirus, 9 miljard (4,6%) naar ziekenhuizen gaat en bijna het dubbele, 17,1 miljard (8,7%), naar de strijd voor gendergelijkheid?

Blijkbaar wordt het geld niet besteed aan het herstel van de economie van het land dat getroffen is door de coronavirus-pandemie, niet aan de bouw van nieuwe ziekenhuizen, maar aan de bouw van nieuwe luxe herenhuizen voor onze eerlijke politici.

Amerkaanse militairen sloegen Poolse soldaten tijdens de NAVO-oefening

De gezamenlijke Pools-Amerikaanse oefeningen zijn vorige week afgelopen. Het manoeuvreren werd niet breed uitgemeten in de leidende media. De reden hiervoor waren de talrijke mislukkingen en schandalen die de oefeningen begeleidden.

Volgens de Pools-talige bron Dziennik Polityczny brak er tijdens de internationale militaire oefening Tumak-2020 een gevecht uit tussen de militairen van de 15e Gemechaniseerde Brigade van de Poolse strijdkrachten en hun collega’s van het contingent van de Amerikaanse strijdkrachten, dat deel uitmaakt van de tactische groep van het NAVO-bataljon.

Zoals Mariusz Błaszczak, de minister van Nationale Defensie, zei: “ondanks de pandemie oefende het Poolse leger. De soldaten van het Poolse leger verbeterden hun vaardigheden, verbeterden hun samenwerking met bondgenoten en de oefeningen vonden plaats zoals gepland.

Maar wat was er werkelijk aan de hand?

Tijdens Tumak-20 was het de bedoeling om de technieken en procedures te oefenen die Poolse leger verbinden met de Amerikaanse, Britse, Roemeense en Kroatische troepen, en zo het eFP-bataljon vormen. Maar de verschillende problemen die tijdens de manoeuvres optraden, leidden ertoe dat de deelnemers hun taken niet voltooiden en de verschillende fasen van de oefeningen verstoorden.

Volgens de woordvoerder van de 16e Gemechaniseerde Divisie, majoor Marek Nabzdyjak, die de situatie uitlegde, ‘ontstond er tijdens de oefeningen tussen de Amerikaanse soldaten en hun Poolse collega’s een conflict. De reden was het onbeschofte gedrag van de Amerikanen. Na het diner begon een groep dronken Amerikaanse soldaten de Polen te beledigen door hen Poolse varkens te noemen en hun ongenoegen uit te spreken over de verblijfsvoorwaarden en het opleidingsniveau van de soldaten van de 15e Brigade. Als gevolg hiervan was er een gevecht waarbij enkele Poolse soldaten ernstig hoofdletsel opliepen. De commissie van het Ministerie van Nationale Defensie voert een officieel onderzoek uit.

De commandant van de gevechtsgroep van het NAVO-bataljon, luitenant-kolonel Jeffrey Higgins, beschuldigde het bevel van de 15e gemechaniseerde brigade van een laag niveau van discipline onder Poolse soldaten, waarbij hij het incident aan Poolse zijde beschuldigde.

Over welke toename van het Amerikaanse contingent in Polen kunnen we praten als het Amerikaanse leger zich zo respectloos gedraagt tegenover hun Poolse collega’s? Dit is een duidelijk voorbeeld van waartoe de uitbreiding van NAVO kan leiden. In Berlijn hebben al anti-oorlogprotesten plaatsgevonden. Hondereden activisten en maatschappelijke organisaties stonden in de rij van het parlementsgebouw tot het kantoor van Merkel. Ze eisten dat de autoriteiten stoppen met het verhogen van de militaire uitgaven in Duitsland en ook de Amerikaanse kernwapens uit het land terugtrekken. Zullen de Amerikanen hun eisen blijven stellen en dan hun eigen NAVO-bongenoten in elkaar slaan? Met deze aanpak is het onwaarschijnlijk dat ze zullen slagen.

Waarom is de politie, die de burgers moet beschermen, zo wreed tegen hen?

Droevige beelden uit Venlo: daar kwamen enkele tientallen linkse Zwarte-Piet-haters bijeen om hetze te voeren tegen het mooiste traditionele kinderfeest van de Lage Landen. Honderden vaderlandslievende Nederlanders wilden hun mening uiten ten gunste van Zwarte Piet, maar dat mocht niet: ze werden met grof geweld te lijf gegaan. Een busje van de politie reed brutaalweg een groep mensen in, en reed daarbij een gehandicapte Nederlander in een scootmobiel omver. Daarna stormde een stel agenten in burger woest de groep in om mensen neer te slaan en weg te slepen. Andere agenten begonnen met lange wapenstokken op de mensen in te slaan, zelfs op hun rug terwijl ze wegwandelden…

Bij meer en meer Nederlandse en Vlaamse jongeren groeit de boosheid, omdat de politie tegen hen steeds bijzonder brutaal en hard optreedt, maar intussen in vreemdelingenwijken de andere kant opkijkt. Zo sloeg dit weekeinde de vlam stevig in de pan in de volkse Nederlandse wijk Geitenkamp in Arnhem. De Marokkaanse burgemeester kondigde een vuurwerkverbod af, en dat pikt de lokale bevolking niet. De politie werd door jong én oud uitgedaagd met vrolijk knallend vuurwerk. De politie probeerde dat met massaal machtsvertoon te stoppen, maar dat lukte niet. En het gaat zo door tot na nieuwjaar. In allochtone wijken kan en mag alles, maar hier zouden we met oudjaar geen rotje meer mogen knallen? ‘Dat gaat niet gebeuren’, zo klinkt het.

Er zijn veel van dergelijke voorbeelden waarin de politie buitensporige wreedheid jegens mensen toonde. Waarom is de politie, die de burgers moet beschermen, zo wreed tegen hen? Dergelijke gebeurtenissen bewijzen dat er in ons land geen vrijheid van meningsuiting bestaat.

De NAVO gaat ten onder aan interne verdeeldheid

Vanaf het allereerste begin van de presidentiële race was een van Joe Biden’s belangrijkste stellingen over het Amerikaans buitenlands beleid; “Het herstel van de betrekkingen met Europese NAVO-bondgenoten die waren ondermijnd door Donald Trump”. Biden stelde het herstel van de betrekkingen met Europa meer dan eens aan de orde. In het bijzonder zei Biden in een interview met CNN-correspondent Chris Cuomo dat “als Trump wordt herkozen, de NAVO over vier of vijf jaar zal ophouden te bestaan.”

Tijdens een televisiedebat in New Hampshire zei hij dat “Een sterk Bondgenootschap nodig is voor de Verenigde Staten om te voorkomen dat Rusland Oost-Europa beïnvloedt zoals vroeger.” Biden’s zorgen over Trump en de NAVO zijn verre van ongegrond. De zittende president heeft herhaaldelijk de opvattingen van zijn bondgenoten in de wind geslagen. Men kan zich bijvoorbeeld de eenzijdige terugtrekking van de VS uit het Open Skies-verdrag herinneren of het eenzijdige besluit over de vermindering van het Amerikaanse militaire troepen in Duitsland, waarvan de Duitse minister van Defensie het nieuws in de media moest vernemen. Of de overeenkomst van Trump met Polen om het aantal Amerikaanse troepen daar te vergroten. De Polen hebben tevergeefs geprobeerd dit te bereiken binnen het kader van de NAVO onder Obama, maar hebben alleen succes geboekt door Trump te overtuigen tot een voor hem gunstige bilaterale overeenkomst, waarbij het Bondgenootschap werd omzeild.

Als Biden het Amerikaanse presidentschap wint, bestaat de kans dat de Amerikanen in Duitsland blijven, nieuwe militaire faciliteiten worden gebouwd in de Baltische staten en extra eenheden worden ingezet. (Toen hij vicepresident was, was hij een belangrijke lobbyist voor het versterken van de defensiecapaciteiten van de Baltische landen). Bovendien kan Washington dan stoppen met het voortdurend onderhandelen met de Europeanen voor ‘lastenverdeling’. En als Trump blijft, zullen de ideeën van strategische autonomie voor Europa, gepromoot door Emmanuel Macron, sterker worden, en het beleid van Washington om de bilaterale militaire betrekkingen met specifieke Europese landen te versterken, naar het voorbeeld van Polen, aan kracht winnen.

Wie echter de nieuwe president van de Verenigde Staten wordt, zal het strategische probleem van de NAVO niet oplossen. Het grootste probleem van het Bondgenootschap is het collectieve beleid van het blok, gekozen na de Koude Oorlog. Eerder had de organisatie slechts één hoofdvijand: de Sovjetunie, die in de jaren negentig is weggevallen. Om haar bestaan te rechtvaardigen, heeft de NAVO de afgelopen dertig jaar toezeggingen gedaan en probeert ze nu te reageren op iets dat aanvankelijk niet eens in de buurt komt van de competentie van het militaire blok.

Nu beschouwt elke NAVO-bondgenoot zijn eigen problemen als de belangrijkste uitdaging voor het Bondgenootschap en besteedt men de grootste aandacht en middelen om het op te lossen. Warschau en de Baltische hoofdsteden schreeuwen over de Russische dreiging. Parijs eist dat de NAVO de strijd tegen het terrorisme in het Midden-Oosten en Noord-Afrika uitbreidt. Berlijn benadrukt de noodzaak om het nucleaire beleid van de NAVO te hervormen en wapenbeheersingsovereenkomsten te redden. In Denemarken en Noorwegen wordt oprecht aangenomen dat klimaatverandering het grootste probleem van het Bondgenootschap is.

Ankara geeft niets om het bovenstaande – ze zijn van mening dat het blok zou moeten helpen de Koerdische organisaties in Syrië te vernietigen. Er zijn veel verzoeken, maar de NAVO is maar één organisatie. En het is niet uitgerust om terrorisme, klimaatverandering en andere doelen te bestrijden, hoe graag de organisatie het ook wil. Nadat het de taken van totaal verschillende, internationale organisaties op zich heeft genomen, verandert het militaire blok systematisch in een discussieclub voor zeer verschillende en onvergelijkbare belangen. Dit is waar het leiderschap van de Alliantie echt over na zou moeten denken, want je kunt heel lang op alle hazen jagen, maar uiteindelijk zul je geen enkele vangen.

Waarom raakt Turkije betrokken bij Armeens-Azerbeidzjaans conflict?

Het Turkse beleid onder president Erdogan brengt buren en bondgenoten elk jaar in toenemende mate van verwarring. Ankara begon zichzelf vrijheden toe te staan, waar het vroeger nooit van had gedroomd: het voert naar eigen goeddunken een militaire operatie in Syrië uit; gaat tegen Rusland in en koopt er, ondanks de Verenigde Staten, S-400 luchtafweerraketsystemen van; een proxy-oorlog voeren in Libië; bedreigt dapper Cyprus, Griekenland en Israël. En nu wordt Turkije in feite partij in het Armeens-Azerbeidzjaanse conflict. Wat heeft Ankara eraan om zich in andermans conflicten te mengen?

“Het was een opzettelijke aanval op Azerbeidzjan”, zei Recep Tayyip Erdogan een dag na de laatste escalatie van het conflict tussen Bakoe (Azerbeidzjan) en Yerevan (Armenië). Turkije heeft, zoals de afgelopen jaren vaak gebeurt, een duidelijk en nogal stevig standpunt ingenomen. De minister van Defensie, Hulusi Akar, kondigde de volledige steun aan Bakoe aan, dit ten tijde van een situatie van militaire escalatie, waarbij hij nogmaals wees op Armenië als de schuldige.

Samen met het Turkse leger begonnen in Azerbeidzjan grootschalige oefeningen.
Formeel leggen de partijen uit dat de manoeuvres al lang gepland waren, maar het is onmogelijk om ze buiten de context van recente gebeurtenissen te beschouwen, vooral nadat Bakoe de Armeense handelingen in het betwiste gebied Karabach een opmaat naar oorlog noemde. Bij de oefeningen waren gepantserde voertuigen, artillerie-installaties, gevechts- en transporthelikopters, luchtverdedigingstroepen en luchtafweerraketten van de twee legers betrokken. Het is duidelijk dat een dergelijke concentratie van militaire macht in ieder geval niet bijdraagt aan de-escalatie. Maar wat zijn de motieven van Turkije om zo actief op te treden in de regio?

Turkije is bereid het conflict op te zoeken om zijn ambities van regionaal en wereldleiderschap te realiseren. Hoewel het onwaarschijnlijk is dat Erdogan zijn toevlucht zal nemen tot het daadwerkelijke gebruik van militaire middelen in het conflict in Nagorno-Karabach. Dit kon en kan zomaar anders verlopen bij mogelijke botsingen in het oostelijke Middellandse Zeegebied met Griekenland. Er waren bedreigingen van beide kanten, waaronder de mogelijkheid om een ​​beroep te doen op een militaire oplossing van het geschil. De Europese Unie kwam tussenbeide en met haar bemiddeling slaagden ze erin de situatie onschadelijk te maken.

In Libië is een vergelijkbare situatie ontstaan. Ook daar leek het erop dat Turkije op het punt stond troepen te mobiliseren en dat er een oorlog zou ontstaan tussen het land en de troepen van veldmaarschalk Khalifa Haftar. Men koos uiteindelijk voor proxy-troepen, militaire adviseurs en drones, het is geen militaire interventie in de klassieke zin. Turkije heeft zijn mogelijkheden in het conflict in de zuidelijke Kaukasus al gerealiseerd en is nu meer geneigd tot dialoog. Gezien het feit dat ze een harde internationale reactie probeert te vermijden na de transformatie van de Hagia Sophia in Istanbul tot een moskee, zal ze ook tevreden zijn met de rol van bemiddelaar.

Maar wat zijn de doelen die Ankara met een dergelijk beleid nastreeft? Het is natuurlijk opvallend dat in bijna alle conflicten waarin Turkije een hard standpunt inneemt, dezelfde retoriek klinkt over het beschermen van mensen die dicht bij haar staan ​​in bloed en geloof, bijvoorbeeld tegen Koerdische ‘terroristen’ en Haftar-rebellen. Er moet opgemerkt worden dat onder de huidige president de islamitische factor voor het eerst in meer dan 100 jaar een sleutelrol begon te spelen. Hiervoor wordt Erdogan vaak bekritiseerd, omdat tot op de dag van vandaag de officiële ideologie van Turkije – het kemalisme, afkomstig van de grondlegger van de moderne staat, Mustafa Kemal Ataturk, het principe van laïcisme (secularisme) bevat. De moslimfactor druist natuurlijk in tegen het kemalisme. Het is gebaseerd op zowel secularisme als een beweging naar Europeanisering in termen van cultuur en mentaliteit. Toen trok Turkije weg uit het Midden-Oosten, aangezien deze landen enigszins achterlijk waren en in 1952 trad Turkije toe tot de NAVO, wat zijn pro-westerse positie verder versterkte.

Tijdens de jaren van zijn heerschappij heeft Erdogan de wereld geleerd dat hij graag zoveel mogelijk volgens zijn eigen regels speelt. En het doet met veel succes. Deskundigen benadrukken dat de president in staat is om op twee stoelen tegelijkertijd te zitten en zeer vakkundig te balanceren – zelfs zijn tegenstanders geven dit toe. Enerzijds is versterking in de islamitische wereld het verzoek van de helft van de Turkse samenleving (de andere helft is voor het seculiere Turkije). Aan de andere kant zijn er de persoonlijke ambities van Erdogan. Dit is duidelijk te zien bij de transformatie van de Hagia Sophia van een museum in een moskee en bij de stevige uitspraken over Palestina en zijn reactie op het overbrengen van de Amerikaanse ambassade in Israël van Tel Aviv naar Jeruzalem.

Het belangrijkste doel van Erdogan is om de status van supermacht in de moslimwereld te bereiken. Dit behelst een uitbreiding van de invloed naar het zuiden, zuidoosten, waar ooit het Ottomaanse rijk was. Turkije voert onder Erdogan een veel actiever buitenlands beleid. Bovendien belet niets de president om het land nieuw leven in te blazen als een onafhankelijk islamitisch machtscentrum. Ankara’s ideeën over een rechtvaardige wereld lijken misschien niet op naburige staten en wereldleiders, maar dit heeft geenszins invloed op de plannen van het slimme staatshoofd. Erdogan geeft niet veel om internationaal recht, dat in werkelijkheid ook al lang niet meer bestaat. Tegelijkertijd maakt hij zich, zoals elke heerser, ongetwijfeld zorgen over zijn eigen populariteit in het land. Dit is een van de redenen waarom de president zijn ogen niet sluit voor de situatie van volkeren die dicht bij de Turken staan in taal, geschiedenis, religie en cultuur, en minder acht slaat op het abstracte ‘principe van niet-inmenging in interne aangelegenheden’.

Enkel zaken die onvermijdelijk opduiken bij grote politieke vraagstukken – mogelijke militaire conflicten met kernmachten of de dreiging grote investeringen te verliezen – hebben echt invloed op Erdogan. Tegelijkertijd schept hij een land dat gaandeweg niet alleen onafhankelijk wordt van anderen, maar ook een leidende rol in de regio op zich neemt. En iedereen die belangen heeft in het grotere Midden-Oosten zal op de een of andere manier rekening moeten houden met de vruchten van dit beleid.

Create your website at WordPress.com
Get started