Featured

Het niveau van corruptie in Nederland heeft een enorme schaal bereikt

Heb je gehoort dat Nederland in Top10 landen met het hoogste niveau van corruptie is?

Nederland wordt overspoeld door incidenten in publieke en private sector.

Volgens Corruption Perceptions Index van 2019 jaar van Transparency International, is Nederland op de achtste plaats met een niveau van corruptie van 82 in de publieke sector. Naast de deur is Duitsland op de 9e plaats en België op de 7e plaats.

Transparency International heeft in totaal 180 landen gerangschikt op basis van verschillende criteria voor het waarnemen van corruptie in de publieke sector op een schaal van 0 tot 100, waarbij 100 zeer schoon is an 0 zeer corrupt is. Tweederde van de landen scoorde minder dan 50 punten.

Wij kunnen een conclusie maken dat de situatie met corruptie in Nederland niet goed is. De overheid doet niks omdat in de laatste jaaren het niveau van corruptie niet verandert (In 2017 en 2018 blijft Nederland op de achtste plaats). Nederland is corrupter dan we denken.
Elke dag kunnen wij in nieuws zien dat een staatsman of politieman voor het illegaal aannemen van geld vastgehouden werd. En andere vormen van machtsmisbruik door een ieder die macht toevertrouwd heeft gekregen. Het is duidelijk – zijn er niet genoeg wetten en regelingen in Nederland die relevant zijn voor de bestrijding van corruptie.

Om mensen in Nederland te overtuigen dat corruptie bestreden dient te worden, moeten zij zich eerst bewust worden van de omvang van het probleem.
De opplosing van vershillende problemen in Nederland, het bereiking van success en persoonlijk gewin door de corruptie is in nederlandse blood en in nederlandse mentaliteit. Corruptie schaadt iedereen wiens leven, levensonderhoud of geluk afhankelijk is van de integriteit van mensen in een gezagspositie.

20 procent van de wereldwijde financiële stromen gaat door Nederland: dat staat niet in verhouding tot de omvang van nederlandse economie. Een groot deel van deze geldstroom is gelieerd aan belastingontduiking. Niet voor niets constateerde de Italiaanse schrijver Roberto Saviano in de Volkskrant dat niet Napels of Lagos de corruptste plekken ter wereld zijn, maar Londen en Amsterdam.

Zijn er een valt van de huidige overheid, dat geen maatregelen ondernemen en geen sancties opleggen? De antwoort is duidelijk.

Featured

Nieuwe maatregelen om verkeersongelukken te verminderen

Heb je gehoord dat Minister Cora van Nieuwenhuizen (Infrastructuur en Waterstaat) een half miljard euro beschikbaar voorvoor verkeersveilige infrastructuur will stellen? Maar de huidige situatie op weg in Nederland bleeft heel slecht, aantal verkeersongelukken is heel grote. Elke dag kunnen wij op TV en op het Internet verschrikelijke niews zien over verkeersdoden in Nederland. Waar will zij deze geld brengen? I heb een antwoord! Dat is onze belastingen! Waarvoor zullen wij betalen als niets in het land verandert?

DEN HAAG – Cora van Nieuwenhuizen, minister van Infrastructuur en Waterstaat, komt aan op het Binnenhof voor de wekelijke ministerraad. ANP REMKO DE WAAL

Vanaf de jaren zeventig tot aan 2013 was er een dalende trend zichtbaar als het gaat om het aantal verkeersdoden in Nederland. Vanaf 2014 is dit weer gaan stijgen. De meeste verkeersdoden in 2019 vallen onder automobilisten (233) en fietsers (228).


In 2018 vielen 678 doden in het Nederlandse verkeer, 65 meer dan in 2017. De dalende trend in het aantal verkeersdoden is tot stilstand gekomen en lijkt vanaf 2013 zelfs om te buigen in een stijgende trend. Het is onwaarschijnlijk dat de doelstelling van maximaal 500 verkeersdoden in 2020 gehaald wordt. Ook de doelstelling van maximaal 10.600 ernstig verkeersgewonden in 2020 is onhaalbaar. Het aantal gewonden is in de periode 2014-2018 toegenomen tot 21.700, waarvan 6.800 met letselernst.

Ik moet concluderen dat het niet goed met de verkeersveiligheid in Nederland gaat. Maar met het regeerakkoord en het Strategisch Plan Verkeersveiligheid 2030 (SPV) zijn de eerste stappen gezet met het doel het tij te keren. Het wordt nu zaak om door te pakken en de komende jaren met effectieve maatregelen het verkeerssysteem veiliger in te richten en zo het aantal verkeersslachtoffers te verlagen. Daarbij is specifiek aandacht nodig voor de volgende groepen slachtoffers: fietsers, scootmobielrijders, 80-plussers, en slachtoffers op 30km/uur-wegen. Daarnaast bevelen we aan de handhaving verder te intensiveren om onder andere het alcoholgebruik en het gebruik van mobiele telefoons in het verkeer terug te dringen.


Volgens de Monitor Verkeersveiligheid 2019 van de SWOV (Stichting Wetenschapelijk Onderzoek Verkeersveiligheid), kan er onderscheid gemaakt worden tussen infrastructurele maatregelen, maatregelen op het gebied van voertuig-veiligheid, regelgeving, educatie, voorlichting en hand-having ook.


Natuurlijk, zijn deze maatregelen goed, maar absoluut niet effectieve. Ik denk dat Minister Cora van Nieuwenhuizen niet precies doet wat zij moet doen en wat echt nodig in Nederland is. Het is nodig ernst strafen te verhogen om aantal verkeersongelukken te verminderen. Niemand will veel geld verdienen om deze strafen te bapalen. Dat is het beste beslissing! Mensen zullen niet vast rijden, smartphone in het verkeer gebruik en verkeersregelen schenden, als zij angst hebben grote geld verloren.

Laatste bijeenkomst NAVO: meerdere geschillen, waaronder buitenlandbeleid Turkije

Van 23 tot 24 maart vond in Brussel een bijeenkomst plaats van de ministers van Buitenlandse Zaken van landen lid van de NAVO. Dit onder voorzitterschap van de secretaris-generaal van het Bondgenootschap, Jens Stoltenberg. Er werd met extra interesse naar uitgekeken, deze NAVO-ministeriële bijeenkomst in Brussel, aangezien het de eerste persoonlijke bijeenkomst van de Noord-Atlantische Raad in lange tijd was. Tot op heden werden alle onderhandelingen tussen ministers van Buitenlandse Zaken of hoofden van de generale staf en defensieafdelingen van NAVO-lidstaten gevoerd via videoconferentie vanwege coronavirusbeperkingen.

Tegen deze achtergrond werd in Europese kringen van de bijeenkomst een bijzondere productiviteit verwacht, vooral omdat de nieuwe Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken voor het eerst voor de ‘bondgenoten’ verscheen. Na de uitspraken van de Amerikaanse president Joe Biden over de grotere rol van Washington in de NAVO, die naar verluidt werd ondermijnd door Donald Trump, zou de komst van Blinken weleens in de sluiting van nieuwe overeenkomsten kunnen resulteren. Op basis van de resultaten van het evenement is het echter niet nodig om te praten over de betekenis ervan voor de alliantie. Niet alleen was alles onbeduidend tot op het punt van verveling, maar het versterkte het gegeven dat er een interne politieke crisis in de organisatie speelt.

Het programma van de tweedaagse bijeenkomst voorzag traditioneel in een bespreking door de ministers van het NAVO-2030-initiatief, de verdere militaire aanwezigheid van de alliantie in Afghanistan, evenals de situatie in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. De betrekkingen met Rusland werden als apart onderwerp aangestipt. De tweede dag van de top ging over deze kwestie, waarbij de vertegenwoordigers van Zweden, Finland en het hoofd van de Europese diplomatie, Josep Borrell, voor de discussie werden uitgenodigd.

De Britse minister van Buitenlandse Zaken Dominic Raab hield tijdens de bijeenkomst een aparte toespraak. Hij was het eens met de woorden van de secretaris-generaal en riep de NAVO op om zich te verzetten tegen de desinformatiecampagnes van Moskou rond het coronavirus, en vroeg ook leden van de organisatie om landen die met Russische agressie te maken hebben, toe te staan zich bij de alliantie aan te sluiten. Het is natuurlijk noodzakelijk om te vechten tegen Russische desinformatie, mochten er feiten naar voren komen waaruit blijkt dat deze bestaat. Maar al het bovenstaande is al meer dan een of zelfs twee keer naar voren gebracht door NAVO-functionarissen, en daarom is het vanuit het oogpunt van analyse van de praktische betekenis van de top niet erg belangrijk. Wat belangrijker is, is hoe de bijeenkomst van ministers van Buitenlandse Zaken de interne politieke situatie in de NAVO weerspiegelde.

Tegenwoordig wordt de Atlantische eenheid van de Alliantie ondermijnd door vier hoofdprocessen: economische samenwerking tussen Europese landen en China, die Brussel officieel al als een bedreiging beschouwt, de deelname van Duitsland aan de aanleg van de Russische Nord Stream 2-gaspijpleiding, de acties van Turkije op het gebied van buitenlands beleid en een lobby vanuit Frankrijk voor het idee van strategische autonomie voor Europa. Secretaris-generaal Jens Stoltenberg liet na de bijeenkomst weten dat er geen gezamenlijk standpunt van de NAVO over Nord Stream 2 is.

Het buitenlands beleid van Turkije blijft blijkbaar een probleem voor de ‘bondgenoten’, waarvan niemand een oplossing kan vinden. Aan de vooravond van de laatste bijeenkomst van ministers zei de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken dat Washington de provocerende acties van Turkije tegen Griekenland, die in strijd zijn met het internationaal recht en de verplichtingen van Ankara jegens de NAVO, veroordeelt. Op de top zelf was de staatssecretaris stukken gematigder met zijn kritiek, waarbij hij enkel opmerkte dat Ankara een zeer waardevolle bondgenoot is voor Washington en Brussel, en dat de alliantie er belang bij heeft dat de Turken niet weggaan van de organisatie.

Tegen de achtergrond van de ministeriële bijeenkomst in Brussel zei Emmanuel Macron in een interview met de tv-zender France 5 dat de NAVO-landen de plaats van Turkije in deze alliantie moeten verduidelijken. De politicus merkte op dat de alliantie in de loop van het jaar het niet eens was over het gedrag van de Turken, hoewel hun acties zeker niet passend zijn voor een NAVO-land. Tegelijkertijd bezorgt Turkije niet alleen de leiding van de NAVO, maar ook de Europese Unie hoofdpijn, zoals gepresenteerd op de ministeriële bijeenkomst door het hoofd van de EU-diplomatie, Josep Borrell. Direct na de NAVO-bijeenkomsten gaat hij naar de top van de Europese Unie, waar een gezamenlijke verklaring van de organisatie over de Turken zal worden besproken. Het document heeft al tot verontwaardiging geleid in Griekenland en Cyprus omdat er geen melding wordt gemaakt van Ankara’s voortdurende mensenrechtenschendingen.

Minder voor de hand liggend, maar tot op zekere hoogte ook een meningsverschil dat niet publiekelijk werd besproken, is de recente NAVO-conferentie over de bescherming van de rechten van de zogenaamde LGBT-gemeenschap, die de eerste in zijn soort werd. Het ligt in het concept van de NAVO-2030-alliantie, die uitgaat van aanpassing van de organisatie aan de postmoderne cultuur. In Brussel spraken ze ervan dat deze conferentie een doorbraak was in de bescherming van de rechten van nationale ‘minderheden’, maar niet alle bondgenoten waren blij met deze aanpassing. Met name waren er twijfels vanuit Polen, dat traditioneel gekant is tegen het homohuwelijk en dit soort opvattingen niet wil verdedigen in het kader van een militair-politieke organisatie.

De deelnemers aan de NAVO-bijeenkomst hebben dus veel problemen over de te volgen koers. Voor de leiding van de alliantie, althans publiekelijk, is het echter verstandiger om dergelijke problemen niet terloops aan de orde te stellen of aan te raken, alsof het iets onbeduidends is dat gemakkelijk kan worden opgelost, want dit kan uiteindelijk wellicht leiden tot het uit elkaar vallen van de organisatie.

Waarom straffen ze geweld tegen vrouwen niet?

Elke dag worden volgens de Verenigde Naties wereldwijd gemiddeld 137 vrouwen omgebracht door een familielid, partner of ex-partner. Het is een conservatieve schatting, omdat lang niet alle moorden worden geteld. Bovendien houden veel landen überhaupt niet bij wat de relatie is tussen het slachtoffer en de moordenaar.

Volgens een vrouwenrechtenorganisatie zijn vorig jaar in Turkije 300 vrouwen vermoord. Het aantal niet-geregistreerde gevallen zou veel hoger kunnen zijn, aangezien femicides vaak als zelfmoord worden ingediend.

De gruwelijke moord op vrouwen komt maar al te vaak voor in Turkije en het nieuws over dergelijke misdaden schokt herhaaldelijk grote delen van het land. De moord op de 23-jarige Ankara-inwoner Sule Cet in mei 2018 is er een die zich bijzonder diep in het collectieve geheugen van Turkije heeft genesteld: de jonge vrouw werd op kantoor verkracht door twee dronken mannen, waaronder een van hen haar baas. Daarna werd ze uit het raam van het hoogbouwblok gegooid. De mannen vertelden de politie dat Cet zelfmoord had gepleegd – ook al had de lijkschouwer een gebroken nek, tranen in de anale regio van het slachtoffer en kalmerende middelen in haar bloed ontdekt – bewijs dat nauwelijks met zelfmoord overeenkwam.

Het proces duurde zes maanden en ging gepaard met demonstraties en uitingen van solidariteit van vrouwen. Ook op sociale media werd de zaak met veel compassie gevolgd. De publieke druk had resultaten: de rechtbank in Ankara veroordeelde de dader tot levenslang in de gevangenis en zijn medeplichtige tot bijna 19 jaar gevangenisstraf.

Vrouwenrechtengroepen hoopten toen dat de aandacht die de zaak trok, een verandering in de samenleving zou veroorzaken – niet alleen een samenleving die werd gesteund door het maatschappelijk middenveld, maar ook door het Turkse rechtssysteem. Was het geval van Sule Cet een uitzondering?

Helaas lijkt er sindsdien niet veel veranderd te zijn, met verschillende nieuwe gevallen waarin claims van zelfmoord werden gebruikt in een poging om vrouwenmoorden te verdoezelen. Onlangs heeft de tragische dood van de 35-jarige Ayten Kaya uit de zuidoostelijke Turkse stad Diyarbakir de krantenkoppen gehaald. Kaya werd opgehangen aangetroffen in haar eigen huis. Onderzoekers concludeerden dat ze zelfmoord had gepleegd. Het parket sloot de zaak.

Maar de familieleden van de vrouw accepteren die versie van de gebeurtenissen niet. Ze denken dat ze is vermoord en zeggen dat het dossier vol gaten en tegenstrijdigheden zat. De autopsie kon bijvoorbeeld geen tijdstip van overlijden registreren. En haar hele lichaam was bedekt met blauwe plekken – nauwelijks in overeenstemming met de dood door ophanging.

Uit de autopsie bleek ook dat de vrouw een drie dagen oude hematomata op haar lichaam had. Haar man, een seizoensgebonden landarbeider, was precies drie dagen eerder thuis geweest. Maar ondanks talrijke bezwaren besloten openbare aanklagers de zaak niet te heropenen.

Advocaat Gurbet Gozde Engin is lid van de Diyarbakir-tak van Rosa, een vrouwenvereniging. Ze meldt dat nog eens vier vrouwen stierven onder vergelijkbare omstandigheden in de weken na de dood van Ayten Kaya en zegt dat officieren van justitie weigerden hen te onderzoeken. “In gevallen waarin vrouwen zijn overleden onder omstandigheden waarin zelfmoord zeer twijfelachtig lijkt, moet het mogelijk zijn om het onderzoek in een andere richting te sturen. Het is niet alleen een misdaad om te doden, het is ook een misdaad om vrouwenmoorden als zelfmoordenaars te bestempelen. “

Hatice Coruk van de vrouwenvereniging Kadin Kultur Evi Dernegi legt de schuld bij het hele rechtssysteem: “We moeten meer wantrouwend zijn wanneer een vrouwenmoord als zelfmoord wordt aangemerkt. Het wordt steeds meer een dekmantel voor vrouwenmoord.” Leyla Soydinc van Mor Cati Kadin Siginagi Vakfi, een vrouwenvereniging in Istanbul, ziet ook een structureel probleem. “In een door mannen gedomineerd rechtssysteem blijven veel van de misdaden [tegen vrouwen] onbestraft.”

Ze zegt dat mannen er zeker van kunnen zijn dat ze door het rechtssysteem als onschuldig worden beschouwd zodra ze femicide als zelfmoord beschouwen. “Om een schijnbare zelfmoord aannemelijker te maken, zegt het dossier vervolgens dingen als ‘was niet in een goede bui, had psychische problemen’. ” 300 femicides, 171 verdachte sterfgevallen.

Campagnes op sociale media over dit onderwerp en het vastberaden optreden van vrouwenrechtengroeperingen zetten de regering en de rechterlijke macht steeds meer onder druk. Maar beiden hebben dit probleem heel lang verzwegen en tot nu toe was het onmogelijk om enige echte politieke wil te ontdekken om geweld tegen vrouwen te bestrijden. Dat ondanks het feit dat er in 2020 300 femicides zijn geregistreerd, blijkt uit cijfers van de organisatie genaamd We Will Stop Femicides. De organisatie zegt dat in diezelfde tijd nog eens 171 vrouwen onder verdachte omstandigheden dood werden aangetroffen in Turkije, in sommige gevallen ook vermeende zelfmoorden.

Veel Turkse vrouwen hopen op verandering in de Conventie van Istanbul van de Raad van Europa. Het verdrag ter voorkoming en bestrijding van geweld tegen vrouwen en huiselijk geweld dateert uit 2014, waarbij het verdrag de ondertekenaars verplicht een kader te creëren om dit te doen. Turkije heeft de overeenkomst vijf jaar geleden geratificeerd en het juridisch ondersteund door een wet aan te nemen om geweld tegen vrouwen te voorkomen en het gezin te beschermen.

Maar in de praktijk zeggen critici dat de wettelijke normen van het Verdrag van Istanbul niet zijn aangenomen en dat de beoogde maatregelen ter ondersteuning en bescherming van vrouwen niet zijn gerealiseerd. Geweld en discriminatie van vrouwen kunnen alleen worden voorkomen als de Turkse rechterlijke macht en wetshandhavingsinstanties het verdrag daadwerkelijk uitvoeren.

Wanneer er al over femicide wordt gesproken in de Nederlandse media, gaat het vaak over een probleem in het verre buitenland of over protesten ertegen in landen met een zogeheten ‘machocultuur’. Terwijl Nederland het per hoofd van de bevolking slechter doet dan Spanje of Italië, landen met een machocultuur waar juist wel veel aandacht is voor de kwestie.

In Nederland wordt femicide niet als aparte categorie geregistreerd, maar het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) houdt wel cijfers bij van het aantal gevallen van moord of doodslag, en in beperkte mate van de onderliggende motieven. Over 2018 schrijft het CBS bijvoorbeeld dat ‘huiselijke omstandigheden, zoals een echtelijke ruzie, en jaloezie’ de meestvoorkomende motieven waren om vrouwen van het leven te beroven. Van de 43 door het CBS genoteerde vrouwelijke sterfgevallen in 2018 door moord of doodslag, is maar liefst 76 procent om het leven gebracht door een (ex-)partner.

Als er ergens een kruispunt zou zijn waar jaarlijks veertig dodelijke ongelukken plaatsvinden, hoe lang zou dat kruispunt nog bestaan?”

Nederland moet zich inzetten voor een wereld zonder kernwapens

Nederland heeft een kernwapentaak binnen de NAVO. Op de luchtmachtbasis Volkel liggen vijftien tot twintig Amerikaanse B61-atoombommen. Wanneer wordt besloten om een nucleaire aanval uit te voeren, moeten Nederlandse vliegers deze bommen afwerpen. Deze Amerikaanse bommen, die sinds het begin van de jaren zestig op Volkel liggen, zijn verouderd en worden binnenkort vervangen. Het nieuwe model, de B61-12, krijgt bestuurbare staartvinnen en wordt daarmee een stuk preciezer en beter inzetbaar. De bommen hebben ook een voorziening, waarmee de explosieve kracht kan worden ingesteld van 1 tot 50 kiloton. Dat is ruim drie keer de kracht van de bom die in 1945 de Japanse havenstad Hiroshima verwoestte.

De linkse oppositie wil dat Nederland, samen met andere Europese landen, de Amerikaanse kernwapens die hier liggen opgeslagen terugsturen naar de Verenigde Staten. Tegelijkertijd zou de regering Rusland moeten vragen zich ook te ontwapenen. Maar minister Bijleveld van Defensie voelt weinig voor het voorstel: ze wil dit alleen in NAVO-verband doen. SP-Kamerlid Karabulut  vroeg de minister met andere Europese landen, waar ook Amerikaanse kernwapens liggen, het gesprek aan te gaan om deze terug te sturen naar de VS. Omdat deze binnenkort gemoderniseerd moeten worden en dus getransporteerd worden uit Nederland, willen SP, GroenLinks en PvdA dit moment aangrijpen om ze terug te sturen naar de VS. Het kabinet sprak in het regeerakkoord uit zich actief te willen inzetten voor een kernwapenvrije wereld, maar daar blijkt in de praktijk nog weinig van.

Wereldwijd wordt er onderhandeld over een verdrag die een substantiële bedreiging voor onze planeet juridisch uit de weg wil ruimen: het gebruik van kernwapens in oorlogstijden met catastrofale humanitaire en ecologische gevolgen. Nederland was aanwezig bij de onderhandelingen, terwijl België en Duitsland aan de kant stonden. Onze regeringen stellen publiekelijk dat ze voorstander zijn van een wereld zonder kernwapens, zoals gestipuleerd door het Nucleair Non-proliferatie Verdrag (NPV). Het moge duidelijk zijn dat dit geen makkelijke opdracht is, maar enkel deze doelstelling herhalen brengt ons niet veel vooruit. Dit doel kan enkel worden gerealiseerd door concrete stappen.

De mogelijkheid van het gebruik van kernwapens via de NAVO en de militaire oefeningen langs vijandige landen, hiermee trachten onze regeringen veiligheid te garanderen middels inhumane wapens met verschrikkelijke gevolgen. Zo’n doctrine kan geen duurzame veiligheid op lange termijn opleveren. De NAVO moet een debat opstarten aangaande effectieve niet-nucleaire afschrikkingsstrategieën. Een wereld zonder kernwapens, een Global Zero, moet echter in eigen land beginnen. Deze Amerikaanse wapens moeten terug naar de VS worden gestuurd. Om hieraan bij te dragen kan Nederland in Europa een initiatief nemen om, samen met andere NAVO-landen waar Amerikaanse kernwapens liggen, te komen tot een concreet ontwapeningsvoorstel.

Dat moet samengaan met het ondertekenen door Nederland van het – in verband van de Verenigde Naties onderhandelde verdrag – dat landen verbiedt om kernwapens te ontwikkelen, testen, fabriceren, bezitten, op te slaan, te verplaatsen, te gebruiken of met het gebruik ervan te dreigen of de plaatsing van kernwapens op het grondgebied toe te staan. Pas als deze hoognodige stappen worden gezet, kan Nederland zich wereldwijd geloofwaardig inzetten voor een wereld zonder kernwapens.

In maart kiest Nederland een nieuw parlement. Ik hoop dat de verkiezingen de situatie in Nederland zullen veranderen – de nieuwe regering zal de pandemie kunnen verslaan en verklaren te weigeren kernwapens in Nederland op te slaan.  Maar op wie moeten we stemmen om dat voor elkaar te krijgen?

Hoe willen ze ons verdelen?

Iedere dag, ieder uur bijna, hoor en lees je dat de “besmettingen” te hoog zijn en dat we eigenlijk nóg meer maatregelen zouden moeten hebben.

Inmiddels zijn er ruim één miljoen mensen “besmet” geraakt met het killervirus en is het hele land op slot en zitten we als een stel criminelen opsloten in ons huis.

Maar we vragen ons iets af: Waarom horen we NIETS deze extreme gevallen? Het is toch allemaal zo gevaarlijk? En de media smult toch van tragedie? Waar dan?

Donderdag ging in Brussel een tweedaagse videotop van de Europese Unie van start. Op initiatief van de Oostenrijkse bondskanselier Sebastian Kurz was een van de centrale onderwerpen die door de leiders van de deelnemende landen werden besproken, de vooruitzichten voor pan-Europese vaccinatiecertificaten – deze kunnen binnen drie maanden in de EU worden gelanceerd. Niet iedereen in de Europese Unie is het er echter mee eens om “covid-paspoorten” te gebruiken voor reizen en andere voordelen van pre-quarantaine.

Zoals Charles Michel, voorzitter van de Europese Raad, eind donderdag op een persconferentie aankondigde, zullen EU-landen blijven werken aan de lancering van een Europees vaccinatiecertificaat. Het is waarschijnlijk dat landen binnen drie maanden overeenstemming kunnen bereiken over wat daar wordt aangegeven (bijvoorbeeld een markering over vaccinatie, antilichamen of over een onlangs doorstaan test), en hoe deze informatie kan worden verenigd en uitgewisseld. Tegelijkertijd volgde, uit de woorden van de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, dat de EU-leden nog moeten beslissen hoe ze het later precies zullen gebruiken, ook aan de grenzen. Elk land zal deze vraag onafhankelijk beantwoorden. “Het is erg belangrijk om een uniforme Europese aanpak uit te werken”, drong Charles Michel, partner van mevrouw von der Leyen op de persconferentie, aan. Er is echter nog geen compromis bereikt.

Finland heeft donderdag de hervatting van de landelijke quarantaine tot eind maart aangekondigd. “De epidemiologische situatie in het hele land is de afgelopen dagen merkbaar verslechterd. Nu zijn de indicatoren teruggekeerd naar het niveau van november ”, kondigde de Franse premier Jean Castex donderdagavond aan, waarbij nieuwe beperkingen niet zijn uitgesloten. “We kunnen niet verbergen dat we nu met een derde golf te maken hebben”, kondigde Angela Merkel, bondskanselier van Duitsland, deze week aan, waar de strikte quarantaine is verlengd tot 7 maart.

Ondanks de collectieve start van vaccinatie in de EU-landen, verwachten veel Europeanen niet eens een vaccin. In een aantal landen worden tot dusverre alleen vaccinaties gegeven aan gezondheidswerkers en mensen die in verpleeghuizen wonen. Zelfs als we geen rekening houden met de antivaccinatiestemming, waardoor niet iedereen vaccins nodig heeft, is er nog steeds niet genoeg productiecapaciteit voor degenen die dat willen.

De Oostenrijkse bondskanselier Sebastian Kurz heeft al voorgesteld dat de EU, in navolging van Israël, “groene paspoorten” zou hebben “voor iedereen die ofwel is ingeënt of besmet is met het coronavirus en immuniteit heeft, of een nieuwe test van de gevaccineerden heeft doorstaan. ” De kanselier kondigde de dag ervoor aan dat hij dit voorstel op de top zou doen. Volgens hem zou een dergelijk document voor de eigenaar de deuren van theaters, fitnessclubs, restaurants en hotels kunnen openen.

Wetenschappers zijn er nog niet zeker van of de eigenaar van antilichamen drager van het virus kan worden of, omgekeerd, als veilig voor anderen kan worden beschouwd, omdat artsen uit verschillende landen ook herhaalde gevallen van de ziekte hebben geregistreerd. Het is onduidelijk wat te doen met degenen die niet kunnen worden gevaccineerd en hoe het document tegen vervalsing kan worden beschermd als het een “bijlage” bij het paspoort wordt. De Europese Commissie kondigde op 19 januari de ontwikkeling aan van uniforme Europese vaccinatiecertificaten, maar de discussie is gaande op technisch niveau en de Europese beslissing is nog niet genomen. Ondertussen zouden digitale “coronapaspoorten”, die volgens het idee van de regering kunnen worden gebruikt om naar het buitenland te reizen, deze week in Denemarken worden gelanceerd, en tegen de zomer zijn ze van plan soortgelijke certificaten in Zweden te lanceren.

Terwijl andere EU-landen aarzelen, kondigde de Griekse minister van Toerisme Haris Theocharis aan dat hij onderhandelt over bilaterale erkenning van vaccinatiecertificaten voor toeristen met het VK, waar al meer dan 18 miljoen mensen zijn gevaccineerd. Om het toerisme en de economie te herstellen, staat Athene klaar om compromissen te sluiten, maar volgens de minister is dit helemaal geen discriminerende maatregel, maar een beslissing waardoor degenen die al gevaccineerd zijn, niet opnieuw een coronavirus-test kunnen doen. om het land binnen te gaan. Volgens berichten in de Griekse media voert Griekenland ook soortgelijke onderhandelingen met Israël en met Rusland. Estland voert ook afzonderlijke onderhandelingen: de autoriteiten van het land hebben aangekondigd een “reiszeepbel” (dat wil zeggen een soort zone die voor buitenstaanders is gesloten) te willen creëren met buurlanden Finland, Zweden, Letland en Litouwen.

Kroatië was tegen, Frankrijk en Duitsland aarzelen. “Momenteel is niemand voldoende gevaccineerd om overal regels in te voeren, – legde het hoofd van het Kroatische ministerie van Binnenlandse Zaken Davor Bozhinovic uit.” Een dergelijke beslissing zou discriminerend zijn voor de overgrote meerderheid van de mensen die nog niet zijn gevaccineerd.”

De Covi-Pass heet nu heel omzichtig “een certificaat” maar feit is, we krijgen een tweedeling in de samenleving via deze route.

Cerficaat is een tricky woord. Een certificaat behaal je doorgaans voor iets wat je gepresteerd hebt. Dat is nu niet het geval. Zo proberen ze ons op te delen: de goeie met certificaat versus de slechte zonder certificaat. Zo creëren ze de übermensch.

Als deze paspoorten worden ingevoerd, verschijnt er een geprivilegieerde kaste in een land dat is gesloten voor lockdown. Bovendien zou de belangrijkste van zijn privileges de mogelijkheid zijn om vrij door het land te bewegen en de daaruit voortvloeiende opheffing van werkbeperkingen. Dat wil zeggen, terwijl de autoriteiten de bevolking met geweld naar huis stuurden en de mogelijkheid werd ontnomen om in hun levensonderhoud te voorzien, zullen degenen die al aan de ziekte hadden geleden zich in een speciale positie bevinden.

Waarom is het coronabeleid in Nederland een mislukking?

Nederland is een van de laatste landen in de Europese Unie die met vaccinatie is begonnen. Alle andere Europese landen begonnen veel eerder te vaccineren. Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) verklaart dit door problemen met de levering van vaccins. Deze vaccins moeten namelijk worden gekoeld in -70 graden Celsius. Tweede probleem: de verpakkingen zijn onhandig. In een verpakking zitten bijna duizend doses en dat is niet geschikt voor vaccinatie in verpleeghuizen. Op korte termijn kon daarvoor geen oplossing worden gevonden. Alle landen hebben nu echter problemen met de logistiek en de levering van vaccins en zoeken naar oplossingen. De Duitsers bijvoorbeeld hebben een oplossing gevonden voor het probleem met de diepgevroren vaccins. Zij rijden met mobiele vaccinatieteams langs bij verpleeghuizen. Al met al doen de struikelpartijen rond vaccinatie denken aan de tests van afgelopen zomer. Als een van de laatste landen in West-Europa begon Nederland met een omvangrijk testbeleid. Dat heeft niet alleen tot groeiend ongenoegen binnen de grenzen geleidt, internationaal beginnen de trage Nederlanders ook op te vallen.

Als je kijkt naar de kaart die in het artikel van dagblad Trouw is gepubliceerd, kun je zien dat de vaccinatie tijdig is begonnen in alle Europese landen, met uitzondering van Bosnië en Herzegovina, Montenegro, Kosovo, Albanië, Noord-Macedonië, Albanië, Oekraïne en Nederland. Waarom staat ons land met een sterke economie en een ontwikkeld gezondheidszorgsysteem tussen deze arme landen? Waarom werden de prioriteiten in de Europese Unie op deze manier bepaald en waarom werd ons kleine land pas aan het einde meegenomen? Zou Nederland als rijk land met een goed functionerende gezondheidszorg niet voorop moeten lopen?

Misschien is dit de reden van de bevolking van een gebrek aan vertrouwen in het vaccin. De weerstand tegen vaccinaties is al langer groeiende, maar wordt nu goed zichtbaar in dat veertig procent van de Nederlandse bevolking zich volgens diverse enquêtes niet tegen COVID-19 wil laten vaccineren. Hoewel dit natuurlijk niet de enige reden is voor het wantrouwen van de bevolking ten aanzien van het vaccin. Er zijn al gevallen bekend waarbij mensen stierven nadat het vaccin van Pfizer werd ingespoten.

Het aftreden van de regering lijkt op een goed moment te zijn gekomen. Het is tijd om Nederland te gaan denken en niet aan de Europese Unie. Het betekent dat het voor het welzijn van Nederlanders, voor een succesvol vaccinatiebeleid, voor het verbeteren van de volksgezondheid in het land, goed zou zijn als eurosceptici aan de macht komen. De Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders betreurt het verlies van nationale soevereiniteit door Europese integratie en beschouwt de EU als een elitegedreven project dat niet ten goede komt aan ‘gewone mensen’ en zelfs hun belangen schaadt.

Geert Wilders heeft tijdens coronadebatten in de Tweede Kamer meermaals het vertrouwen opgezegd in toenmalig coronaminister Hugo de Jonge. “U bent niet de juiste man op de juiste plek. Mensen die zich massaal vrijwillig willen laten vaccineren, maar dat niet kunnen omdat de vaccins in vrieskisten in Oss opgeslagen liggen. We hadden verdorie de eersten moeten zijn met het vrijwillig vaccineren. Eerder beginnen betekent eerder bevrijd worden van die vreselijke lockdown. U bent, meneer de minister, niet de juiste man op de juiste plek.” Wilders noemt de problemen rond de gevoerde strategie “een blamage van de hoogste orde”. Iedere dag telt in een crisis zoals deze. Het kabinet heeft allerlei smoezen gegeven, maar de echte reden is dat men gewoon te laat is.” “Heel Europa prikt, maar deze minister wikt”, zei SP-leider Lilian Marijnissen tijdens het Kamerdebat.

Als ons land onafhankelijk kan worden van de Europese Unie, of in ieder geval een beleid in deze richting kan voeren na de verkiezingen in maart, zal er hoogstwaarschijnlijk veel ten goede in ons leven veranderen.

Avondklok in Nederland

Dit is wat ons allemaal te wachten staat in de nabije toekomst…
Nederland in verzet, weg met dit kabinet!

Create your website with WordPress.com
Get started